Ήρθε η ώρα της Αλλαγής…

Από τον Κριτικό…

Μέσα σε τρία χρόνια, στη χώρα μας, αλλά και -κυρίως- παγκόσμια, τα πράγματα έχουν έρθει κυριολεκτικά τούμπα!!! Αν δούμε πίσω σε αυτά τα χρόνια, θα μετρήσουμε ανατροπές που μόνο ιστορικές μπορούν να χαρακτηριστούν. Και αν αναλογιστούμε τι έρχεται, αυτές οι ανατροπές πείθουν και τον πιο εφησυχασμένο και…..
αφελή, ότι γίνεται μάρτυρας γεγονότων που ο ιστορικός του μέλλοντος σίγουρα θα μελετήσει και θα σχολιάσει, με την απαραίτητη ψυχραιμία που τώρα λείπει… Σε όλες αυτές τις εξελίξεις πού είναι οι πρωταγωνιστές; Σήμερα θέλω να ασχοληθώ με την Νέα Δημοκρατία. Με το κόμμα δηλαδή, που έχει εμπλακεί -λόγω της πρόσφατης διακυβέρνησής της- με πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις, ένα κόμμα που είναι ένας από τους δύο πόλους κυβερνητικής πρότασης για τη χώρα…

Πέρυσι τέτοιο καιρό, το πολιτικό σκηνικό της χώρας ήταν δραματικά διαφορετικό από τώρα. Ο άλλοτε πανίσχυρος Κώστας Καραμανλής, είχε παραδώσει μόλις την ηγεσία του μεγάλου πολιτικού χώρου μετά από 12 χρόνια στον πρώτο εκλεγμένο από τη βάση πρόεδρο, τον Αντώνη Σαμαρά. Η μεγάλη παράταξη, μετά από μία μεγάλη και ιστορική ήττα, με το μικρότερο ποσοστό που έχει καταγράψει ως σήμερα, ζητούσε την ανάταξη μέσα από τη δίνη της εσωστρέφειας που είναι φυσικό παρεπόμενο μίας εσωτερικής εκλογικής αναμέτρησης.
Αυτή η εσωστρέφεια είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Δεν ήταν μόνο μία μάχη “τάσεων” μέσα σε ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα εξουσίας. Δεν ήταν μάχη Παπανδρέου – Βενιζέλου, όπως συνέβη δύο χρόνια πριν στο ΠΑΣΟΚ. Ήταν μια μάχη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά πολιτικής εμπάθειας και προσωπικού “ξακαθαρίσματος λογαριασμών” ανάμεσα στον Αντώνη Σαμαρά και την Ντόρα Μπακογιάννη που ήθελε να πάρει το αίμα του πατέρα της πίσω, για τους γνωστούς σε όλους μας λόγους.
Αυτή ήταν και η συνταγή της αποτυχίας της κας Μπακογιάννη. Το ζητούμενο για τους Νεοδημοκράτες δεν ήταν να αποδοκιμάσουν την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1993. Η επιτυχημένη συνταγή Σαμαρά ήταν ότι μίλησε για ελπίδα, τη στιγμή που η Ντόρα ενέπνεε εμπάθεια. Αυτό εμπνέει και σήμερα η Δημοκρατική Συμμαχία, γεγονός που είναι και η συνταγή της δημοσκοπικής της αποτυχίας, που αν δεν αλλάξουν πολλά (που δεν φαίνεται πως θα γίνει αυτό), θα μεταφραστεί σε μία εκλογική αποτυχία στο μέλλον. Η Δημοκρατική Συμμαχία σήμερα, είναι μία πρόταση που απέχει πολύ από την ελπίδα του εκλογικού σώματος για την ανάταξη της Ελληνικής Κοινωνίας και Οικονομίας…
Πού όμως βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία σε όλα αυτά; Κόμματα όπως το ΛΑΟΣ και η ΔΗΣΥ, δεν φαίνονται να μπορούν να παίξουν το ρόλο της, αλλά μπορούν κάλλιστα να αντλήσουν από τη “δεξαμενή” της, ποσοστό τέτοιο, ικανό να της στερήσει το ρόλο του κόμματος εξουσίας και να την καταστήσουν ισόβιο κόμμα Αξιωματικής Αντιπολίτευσης μέχρι τα πράγματα να αλλάξουν δραματικά. Είναι όμως αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα;
Στις δύσκολες αυτές ώρες, αλλά και πάντα η Ελλάδα χρειάζεται αξιόπιστες λύσεις κυβερνητικής πρότασης, τόσο από το ΠΑΣΟΚ, όσο και από την Νέα Δημοκρατία.
Ας είμστε ειλικρινείς: κανένας δεν πίστευε το 2004 ή το 2007 ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα μπορούσε να παίξει το ρόλο που παίζει σήμερα. Γιατί το κάνει; Γιατί απλά δεν υπάρχει άλλος! Γιατί το 2009 κέρδισε εκλογές από ένα εκλογικό σώμα που στην κυριολεξία πολιτικά σιχτίρισε τον Κώστα Καραμανλή, χωρίς να επιλέγει εκείνον, αφού δεν πήρε, παρά όσες ψήφους (σε απόλυτο αριθμό) τον έστειλαν στην αντιπολίτευση το 2004…
Η “λευκή επιταγή” που έδωσαν οι Έλληνες το 2004, δεν εξοφλήθηκε ποτέ από την Νέα Δημοκρατία. Όλοι σήμερα συμφωνούμε ότι η Ελλάδα θα ήταν πολύ καλύτερα αν η κυβέρνηση Καραμανλή, αμέσως μετά τη λήξη του “πάρτυ” των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν και τα “κοκκόρια του γεννούσαν”, προχωρούσε στις απαραίτητες προσαρμογές ώστε επιτέλους η χώρα να αλλάξει ρότα οικονομική. Να νυκοκυρευτεί δημοσιονομικά, να αναπροσαρμοστεί διαρθρωτικά η οικονομία, να αρχίσουμε επιτέλους να παράγουμε περισσότερα από όσα ξοδεύαμε, να αρχίσουμε να γυρίζουμε πίσω τα δανεικά με τα οποία επενδύσαμε (αν και όπου επενδύσαμε) τις προηγούμενες δεκαετίες. Η ευκαιρία ήταν μοναδική και ιστορική! Αντ’ αυτού, “ήπια προσαρμογή”…
Ο Έλληνας απογοητεύτηκε το 2009 γιατί πραγματικά πίστεψε στον Καραμανλή. Θες το όνομα, θες η ικανότητά του να πείθει, θες ο αντίπαλός του, όλα συνηγορούσαν στο ότι αν ήθελε μπορούσε να κυβερνήσει και να αλλάξει τον τόπο. Ο όρος “λευκή επιταγή” δεν είναι υπερβολικός. Ούτε επίσης ο όρος “απογοήτευση”, “θυμός”…
Αυτό, σήμερα, είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζει ο ίδιος ο Καραμανλής, όσο και ο σημερινός πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Τι κάνει όμως ο Αντώνης Σαμαράς ένα χρόνο τώρα; Η θέση του και η στάση του όσον αφορά την οικονομία και το μνημόνιο δικαιώνεται.
Πρόσφατα εμπεδώθηκε και αποδείχθηκε ότι η Ελλάδα είχε εναλλακτική λύση πολιτικής έξω από το μνημόνιο. Όχι όμως με μία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ…
Το ΠΑΣΟΚ από τη φύση του, είναι επί δεκαετίες εγκλωβισμένο από τις συντεχνίες που επί δεκαετίες έχτισε ώστε να έχει πολιτική επιρροή. Ήταν αδύνατο να βγάλει το καράβι από την ξέρα, με άλλο τρόπο εκτός από το μνημόνιο, όπου αυτό θα κυβερνάει, αλλά η τρόικα θα καθορίζει την πολιτική μέσα από τη φοβέρα των δανειστών μας. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αναζήτησε επίμονα και πήρε το άλλοθι της πολιτικής της μέσα από το ΔΝΤ, σαν “μόνη λύση” ώστε να αποφύγουμε τη χρεωκοπία. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Με το ΠΑΣΟΚ, θα μάθουμε να ζούμε με τον κίνδυνο της χρεωκοπίας (ανεξάρτητα αν αυτή αποφευχθεί τελικά), κάθε φορά που νέα μέτρα θα είναι απαραίτητο να ληφθούν.
Ο Αντώνης Σαμαράς, δείχνει να δικαιώνεται με τη στάση του. Αποκαλύπτει ότι υπήρχε άλλη λύση, αν το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν… ΠΑΣΟΚ. Αποκαλύπτει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει μεταβληθεί σε ένα κόμμα άρνησης και αντιπολίτευσης και διαψεύδει όσα του καταλογίζουν ψηφίζοντας τα νομοσχέδια και τις αλλαγές που είναι απαραίτητες για την ανάκαμψη της Ελλάδας, τόσο στο εσωτερικό, όσο και έξω. Φαίνεται ότι και δημοσκοπικά, συμπίπτει η άποψη της Νέας Δημοκρατίας, όσον αφορά το μνημόνιο με την πλειοψηφία των Ελλήνων.
Γιατί όμως δεν φαίνεται να βρίσκει την ανάλογη δημοσκοπική αποδοχή και η ίδια η Νέα Δημοκρατία; Το ΠΑΣΟΚ χάνει ραγδαία, το ΛΑΟΣ πέφτει ή δεν κερδίζει, η Ντόρα δεν τραβάει… Η Νεά Δημοκρατία; Δεν “εισπράττει” ώστε να αποτελέσει εναλλακτική λύση.
Εντάξει, είναι πολύ πρόσφατη η κυβερνητική αποτυχία της. Είναι μικρός ο πολιτικός χρόνος. Αλλά μικρός δεν ήταν και ο πολιτικός χρόνος της κατάρρευσής της; Γιατί δεν μπορεί να αναστραφεί η κατάσταση;
Γιατί πολύ απλά, ο Αντώνης Σαμαράς ακόμη δεν έχει προχωρήσει στην απαραίτητη Αλλαγή! Δεν έχει δείξει ακόμη ότι η Νέα Δημοκρατία, όντως είναι ένα διαφορετικό κόμμα, αν όντως ισχύει αυτό. Δεν έχει αποδείξει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι διαφορετική πολιτική πρόταση μετριοπαθούς αστικού κόμματος εξουσίας. Δεν έχει αναδείξει αρκετά νέα στελέχη, δεν έχει αρκετά και ρητά έρθει σε ρήξη με το παρελθόν του πολιτικού συστήματος και ιδιαίτερα με το κυβερνητικό παρελθόν, δεν έχει πείσει ακόμη ότι πρεσεβεύει την ελπίδα, παρόλο που κάποιος δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι υποκρίνεται.
Αν έχει σκοπό να το εμπεδώσει στον Ελληνικό Λαό, αμέσως μετά τις γιορτές η ώρα έχει έρθει! Επιθετικότερη επικοινωνιακή πολιτική, νέο και ολοκληρωμένο Κυβερνητικό Πρόγραμμα, περιοδείες, συνεντεύξεις, ανάδειξη νέων στελεχών, επανενεργοποίηση όσων σήμερα κάνουν “λευκή απεργία” ώστε να φανεί η ενότητα της παράταξης.
Ο εκλογικός αιφνιδιασμός είναι στο χέρι του εκάστωτε κυβερνήτη.
Αν ο Παπανδρέου εξασφαλίσει στις αρχές της Άνοιξης ή και πιο πριν την 4η δόση, δεν βλέπω γιατί να μην πάει σε εκλογές. Δεν λέω ότι θα πάει, αλλά ο πολιτικός χρόνος είναι ιδανικός για ανανέωση της εντολής, με λίστα, με πρόγραμμα και ατζέντα που δεν θα είναι… ΠΑΣΟΚ, λόγω των διλημμάτων, οπότε θα έχει και το πλεονέκτημα! Η Νέα Δημοκρατία πού θα είναι; Με ποιο πρόγραμμα; Με ποιες εναλλακτικές θέσεις; Πότε θα προλάβει να τις εμπεδώσει στο λαό;
Σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς είναι αντιμέτωπος με ένα μεγάλο στοίχημα. Ή κερδίζει ή βρίσκεται ευάλωτος σε εκείνους που περιμένουν στην εσωκομματική γωνία. Ή δίνει εναλλακτική λύση για τη χώρα, η καταγράφεται στην ιστορία σαν ένας ακόμη Αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Η ιστορική ευκαιρία της κεφαλαιοποίησης της Αλλαγής πολιτικού σκηνικού δεν θα περιμένει για πολύ… Όπως επίσης και όσοι το 2004 και το 2007 έδωσαν στην Νέα Δημοκρατία την ευκαιρία που εκείνη, τότε, έχασε…

Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένος ο Νέος Χρόνος!!!

Με εκτίμηση,
ο Κριτικός

http://logia-starata.blogspot.com

Use Facebook to Comment on this Post

Related posts

6 Comments

  1. Ανώνυμος

    ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ?
    ΕΛΕΟΣ!ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ!!
    ΠΙΟ ΜΑΛΑΚΑΣ….ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!!!

    Reply
  2. Ανώνυμος

    ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Η ΝΔ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΦΡΟΥΡΟΥΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΕ Ο ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ.
    ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΛΑΚΕΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΝΔ.ΑΥΤΟΥΣ ΤΟ ΠΟΛΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΙ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ STAGE ΜΕ 400 € ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΝΣΗΜΑ.

    Reply
  3. Ανώνυμος

    Το ζηβάγκο σου λείπει Αντώνη. Άσε δεν πείθεις ούτε εσύ κανέναν. Έρχεται η ώρα του Στρατού.

    Reply

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *