ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΗΣ..

Πολλοί φίλοι μ΄εχουν ρωτήσει σε διάφορες συζητήσεις, αν πιστεύω και σε τι, σε θρησκευτικό επίπεδο. Στο θέμα θρησκεία, υπάρχει ίσως η μοναδική κατηγοριοποίηση που επιτρέπω στον ευατό μου να κάνει στους ανθρώπους. Για μένα υπάρχουν δυο στρατόπεδα. Οι άνθρωποι που στην ενηλικίωσή τους προσπαθούν να κρατήσουν ανοιχτά τα μυαλά τους κι εκείνοι που….
αρνούνται κατηγορηματικά να το κάνουν. Και λέω ενηλικίωση, γιατί τα παιδιά κατευθύνονται σε δρόμους που ορίζονται από την οικογένεια που γεννήθηκαν, το σχολείο, το κράτος. Εδώ είναι υποχρεωτικά χριστιανόπουλα, πιο εκεί είναι μουσουλμάνοι, εβραίοι ή οτιδήποτε άλλο επιβάλλει η κοινότητα που θα μεγαλώσουν.

Το πρόβλημα λοιπόν του τι θα κάνει ένας άνθρωπος όταν ενηλικιωθεί, σε σχέση με το τι θα πιστεύει και τι όχι, είναι ζήτημα αντίληψης, γνώσης, έρευνας, έμπνευσης, προσωπικότητας κι εμπειριών μέσα από την ίδια τη ζωή του. Σ΄αυτό το σημείο θα μπορούσαμε να πούμε πως όλα θα ήταν ιδανικά και όμορφα, αν ζούσαμε σε ένα κόσμο που δεν είχε διαμορφωθεί ακριβώς μέσα από τα θρησκευτικά δόγματα.

Η πίστη θα ήταν προσωπικό ζήτημα, αλλά απέχει πολύ από το να είναι κάτι τέτοιο. Η ανθρωπότητα έχει αιματοκυλιστεί σε όλη της ιστορία της για θέματα, θρησκευτικής πίστης πράγμα που βλέπουμε να αναβιώνει σήμερα σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις σκοτεινες νύχτες του Μεσαίωνα. Ανθρωποι συνεχίζουν να βασανίζονται, να δολοφονούνται, να γίνεται κόλαση η ζωή τους και να κάνουν κόλαση και τη ζωή των υπόλοιπων στο όνομα του δικού τους Θεό ο καθένας, όπου όλοι ισχυρίζονται πως είναι ένας και μοναδικός. Η θρησκεία, χορηγούμενη από τα απανταχού Ιερατεία Α.Ε. βασίζεται πάνω στο φόβο, τη τιμωρία, το φανατισμό, τα αδιαπραγμάτευτα δόγματα, το διαχωρισμό ανάμεσα στους ανθρώπους σε εκλεκτούς και μη.

Αν κάποιος θελήσει να βρει τη βάση κάθε πυρήνα φανατισμού, ρατσισμού και αναζωπύρωσης του μίσους και της δολοφονικής επιθυμίας του ανθρώπου να βλάψει τον άλλο άνθρωπο, ας τον ρωτήσει σε τι Θεό πιστεύει. Γιατί το πρόβλημα της πίστης δεν είναι απλά η προσκόλληση σε μια συγκεκριμένη αντίληψη των πραγμάτων και η αδυναμία της ελευθερίας του ταξιδιού του πνεύματος σε άπειρους κόσμους που απλώνονται μπροστά μας, είναι κυρίως σε τι Θεό πιστεύεις. Τι προωθεί η εκκλησία την οποία ασπάζεσαι.

Δεν χρειάζεται λοιπόν κάποιος να είναι πιστός ή απιστος για να δει αυτά που οι θρησκείες έχουν προκαλέσει πάνω στη γη. Είναι ολοφάνερα. Δεν τίθεται θέμα συζήτησης για το αν οι θρησκείες προωθούν το διχασμο μεταξύ των ανθρώπων, αν παρεμβαίνουν στη καθημερινότητα επιβάλλοντας συγκεκριμένους κανόνες, αν τιμωρούν ή επιβραβεύουν αυτο που τα ιεραρχεία επιβάλλουν ακόμα και με τη βία, σαν την απόλυτη αλήθεια. Είναι ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ. Οι επίσημες θρησκείες δεν είναι κάτι το αφηρημένο, μια φιλική σύναξη ανθρώπων που πιστεύουν το ίδιο πράγμα και δοξάζουν το θεό τους. Είναι εξουσίες παντοδύναμες που κατευθύνονται από ανθρώπους διορισμένους στα ανώτατα κλιμάκια, με υπαλλήλους που λειτουργούν με συγκεκριμένους κανόνες και εντολές, έχουν μεγαλη οικονομική επιφάνεια, πίσω από τη πολιτική εξουσία είναι κράτος μέσα στο κράτος, έχοντας στην απόλυτη εξουσία τους κάτι πολύ πιο δυνατό από τους ψηφοφόρους..

Το ποίμνιο.

Το ποίμνιο σε αντίθεση με τους ψηφοφόρους είναι μια μάζα ανθρώπων που δεν υπακούει απλα στον ανώτατο άρχοντα και στους νόμους της Πολιτείας, υπακούει στους εκπροσώπους του Θεού επί της γης (όπως αποκαλούνται) και συνεπώς στον ίδιο το Θεό. Μέσα από αυτή την αντίλψη λοιπόν όλο το παιχνίδι παίζεται ποιοι ακριβώς έχουν το δικαίωμα και την ικανότητα να αναλαμβάνουν μια τέτοια ευθύνη, δηλαδή να εγκλωβίσουν εκατομμύρια ανθρώπων, να εξυπηρετούν και να μάχονται για συγκεκριμένα δόγματα, και τι σκοπούς έχουν αυτοί οι άνθρωποι.

Η θρησκευτική πίστη θα μπορούσε να είχε δικαιωθεί, και να είναι ένα πεδίο υγιούς αντιπαράθεσης μεταξύ φωτισμένων πιστών (ας το πούμε έτσι) και σκεπτικιστών άθεων, αν κινόταν στα πλαίσια μιας συμποσιακής αντιπαράθεσης μεταξύ ανθρώπων που αναζητούν όλοι να βρουν αλήθειες και απαντήσεις στα μυστήρια της ύπαρξης και του σύμπαντος που μας περιβάλλει. Πότε έγινε αυτό όμως?

Αν ένας άνθρωπος έρθει αντιμέτωπος με ένα φανατικό μέλος ενός πολιτικού κόμματος, με έναν οπαδό κάποιας ομάδας, με ένα οποιοδήποτε προσκολλημένο σε κάποια ιδέα άτομο, θα έρθει αντιμέτωπος με το φανατισμό ίσως και τη βία που θα προσπαθεί να του αποδείξει έμπρακτα την σημαντικότητα της ιδέας του, τίποτα όμως από αυτά δεν συγκρίνεται με το φανατισμο και την απόλυτη αντίδραση σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση ενός φανατικού θρησκευόμενου ατόμου. Στη καλύτερη περίπτωση θα σκεφτεί πως είσαι ντε φάκτο αμαρτωλός ή ηλίθιος. Στη χειρότεροι και σε εποχές που οι εξουσιαστές τους (αντιπρόσωποι του Θεού ) θα του το υποδείξουν θα στρέψει τη σπάθα επάνω σου.

Το να με ρωτήσει κάποιος αν είμαι πιστή σε κάποιο θρησκευτικό δόγμα, είναι σαν να με ρωτάει αν έχω αποφασίσει ποιους θα θεωρήσω αμαρτωλούς στη ζωή μου και ποιους θα θεωρήσω εκλεκτούς. Και αν χρειαστεί ποιους θα πρέπει να σκοτώσω για να υπερασπίσω τα πιστεύω μου. Γιατι εδώ έρχεται η ουσία στο τι ακριβώς υποδεικνύει ο Θεός και οι εκπρόσωποί του επί της γης.

Αν υπάρχει μια θρησκεία που έκανε μέσω της πίστης τους ανθρώπους να συμβιώνουν αρμονικά, αγαπημένοι, με αίσθηση δικαιοσύνης, που άνοιξε τους ορίζοντες στον άνθρωπο να αγαπήσει την επιστήμη, την ελεύθερη έρευνα, το άνευ περιορισμούς αφύσικους και βασανιστικούς στο ταξίδι της ζωής, που προώθησε τη συμφιλίωση ανάμεσα στους λαούς και σεβάστηκε τη ατομικότητα των ανθρώπων, το περιβάλλον και όλα τα πλάσματα της δημιουργίας, που ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΚΟΣΜΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ναι, τότε σ΄αυτόν τη θρησκεία θα πίστευα και δεν θα με ενδιέφερε να αποδείξω αν είναι αλήθεια ή όχι. Γιατί θα ήταν ΕΜΦΑΝΕΣ το ΘΕΤΙΚΟ μήνημα και οι πράξεις που θα είχε εκτελέσει ώστε να το πετύχει.

Για να παραφράσω τη φράση που είχε πει ένας “καλός χριστιανός”, σκότωσέ τους όλους κι ο Θεός ας διαλέξει τους δικούς του, θα έλεγα “γίνε καλος άνθρωπος χωρίς την απειλή της κόλασης ή την υπόσχεση ενός μεταθανάτιου παραδείσου, γίνε καλός άνθρωπος χωρίς να σε απειλεί κανείς και χωρίς να περιμένεις θεικές ανταποδώσεις, γιατί δίνεις αξία σ΄αυτή εδώ τη ζωή, γιατί θέλεις αυτός ο κόσμος να γίνει καλύτεος, χωρίς φανατισμους, μίσος, γεννοκτονίες, πολέμους, εγκλήματα κάθε είδους στον πλησίον σου, υποκρισία, απληστεία, φιλοτομαρισμό, και αν υπάρχει θεός θα σε επιλέξει άσχετα απο το αν πιστεύεις ή όχι, γιατί θα έχεις τιμήσει το δώρο της ζωής που σου έδωσε με το καλύτερο τρόπο.”

Στην περί Θεού αυταπάτη ο Ντόκινς μπορεί να είναι κόκκινο πανί απέναντι στους πιστούς και ο σωστά σκεπτόμενος άνθρωπος για τους άθεους. Μπορεί ανάλογα με την αντίληψη που έχει δημιουργήσει κάποιος να τον δει σαν το παιδί του Σατανά που προσπαθεί να διαφθείρει τις “αγνές” ψυχές των πιστών ή σαν τη φωνή της λογικής μέσα στη μαζική παράνοια. Ομως κανείς μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί με οποιοδήποτε επιχείρημα που να στέκει την παρακάτω φράση που υιοθέτησε.

“Χωρίς τη θρησκέια υπάρχουν καλοί άνθρωποι που κάνουν καλές πράξεις και κακοί άνθρωποι που κάνουν κακές πράξεις, αλλά για έχεις καλούς ανθρώπους που κάνουν κακές πράξεις, χρειάζεται η θρησκεία”.

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που δεν υπήρχαν δόγματα. Οι γονείς μου δεν ήταν θρησκευόμενα άτομα, αλλά είχαν ένα μεγάλο σεβασμό στο γεγονός να κάνω ελεύθερα τις επιλογές μου χωρίς εξαναγκασμούς. Οταν ζήλεψα τα άλλα παιδάκι που πήγαιναν στο κατηχητικό μου είπαν κανένα πρόβλημα πήγαινε. Δεν χρειάστηκε να με αποτρέψουν. Μια γυναίκα που μας έκανε διδασκαλίες με απώθησε με το καλύτερο τρόπο. Ηταν ένας από τους πιο κακούς ανθρώπους που γνώρισα ποτέ μου, θυμάμαι ακόμα το δάχτυλο που σήκωσε σε ένα παιδάκι που αμφισβήτησε κάτι που έλεγε, φωνάζοντας λες κι έβλεπες ταινία τρόμου “όποιος αμφισβητεί το λόγο του θεού θα καίγεται αιώνια στη κόλαση”

Ο αγώνας μου στη ζωή ήταν ακόμα σκληρότερος από ότι είχα φανταστεί, γιατί είχα το “χάρισμα” να έχω ανεπτυγμένη αντίληψη πέραν του συνηθισμένου. Είδα πράγματα που το πιο εύκολο για μένα θα ήταν να είχα ασπαστεί την ιδέα πως είμαι κάποια εκλεκτή ακόμα, κάποιου Θεού και να την έχω ψωνίσει. Κι όμως το σκουλήκι του ερευνητή μ΄εκανε να διαβάζω, να αμφισβητώ, να προσπαθώ να βρω απαντήσεις με τη μελέτη, τη παρατήρηση κι όχι κάποια ετοιματζιδικη εξήγηση. Φυσικά και για το ανεξήγητο – κυρίως γι΄αυτό – η εκκλησία έχει τα πάντα έτοιμα στο πιάτο.

Χωρίς να θέλω να επεκταθώ περισσότερο θα κλείσω με μια ιστορία που για μένα ήταν η χρυσή τομή μεταξύ τυφλής πίστης και στείρας απιστίας. Στο χωριο του πατέρα μου, (και ηταν μάρτυρας σε όλα όσα συνέβησαν) πολύ παλιά, σ΄ενα σπίτι συνέβαιναν κάποια πολύ παράξενα πράγματα. Τραπεζάκια κουνιόντουσαν μονα τους, πιάτα έπεφταν, πόρτες ανοιγόκλειναν. Οι κάτοικοι μαζί με το παππά είχαν βγάλει το πόρισμα πέραν κάθε αμφιβολίας. Το σπίτι ήταν δαιμονισμένο. Για καλή τύχη της οικογένειας ένας ανηψιος, είχε φύγει και ζούσε στην Αθήνα όπου και σπούδαζε, Ηταν ένα διαφορετικό άτομο με πολύ ανοιχτούς ορίζοντες και είχε γνωρίσει έναν άνθρωπο που δούλευε μαζί με το Τανάγρα.

Ηρθε λοιπόν σ΄εκείνο το ορεινό χωριουδάκι όλη η ομάδα Τανάγρα. Υπέβαλαν την οικογένεια στην εξής διαδικασία. Εφευγαν όλοι σε ένα άλλο σπίτι και άφηναν μέσα μονο ένα άτομο. Η οικογένεια ήταν 6 άνθρωποι. Τις 5 πρώτες μέρες που έμειναν με τη σειρά ο πατέρας , η μητέρα και τα τρία μεγαλύτερα παιδιά δεν συνέβη τίποτα. Την 6 μέρα που έμεινε το μικρότερο κοριτσάκι άρχισε να γίνεται χαμός. Εννοείται πως είπαν πως είναι δαιμονισμένο. Κάποιος όμως εξήγησε στο καφενείο του χωριού, πως δεν υπάρχει δαιμονισμός αλλά ένα κοριτσάκι με ιδιαίτερες ικανότητες που κανείς δεν ξέρει ακόμα το γιατί, το πως, αλλά επιστήμη προχωρά και γίνονται έρευνες και σ΄αυτό το πεδίο.

Δεν θα αναλύσω τι έγινε στη συνέχεια και πως εξελίχθηκε το θέμα. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Σκεφθείτε μόνο πως μεγάλοι ερευνητές του ανεξήγητου δεν ήταν ποτέ φανατισμένοι με κάποια θρησκεία κάποιο δόγμα. Ισα ίσα ήταν σκεπτικιστές με όλα, και ΕΡΕΥΝΟΥΣΑΝ. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν καεί στη πυρά , ή έχουν βασανιστεί ή έχουν αποκλειστεί από το κοινωνικό σύνολο, σαν δαιμονισμένοι, τρελοί, αμαρτωλοί ή απλά άθεοι. Σκεφθείτε σε τι άλματα θα μπορούσε να είχε πετάξει η γνώση, αν δεν ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΟΥΣΑΝ οι άνθρωποι να είναι προσκολλημενοι σε φανατικά δόγματα από τη μία, και από την άλλη οι αμφισβητίες να μην υποχρεωνόντουσαν να γίνονται κι αυτοί φανατικοί με το τρόπο τους για να διαφυλάξουν τα τελευταία ίχνη λογικής.

Αν ο κόσμος συμβίωνε ειρηνικά σε ένα συμπόσιο γνώσης όπου θα έμπαιναν στο τραπέζι όλα , σε μια ελεύθερη έρευνα που θα συμβάδιζε με τη χαρά της ζωής και την ανθρώπινη ανάγκη να απαντηθούν τα “γιατί” , ίσως είχαμε βγει ήδη από το σιωπηλό πλανήτη, ίσως να είχαμε γιατρέψει τις αρρώστιες μας, ίσως να είχαμε σπάσει τη φυλακή μας και να κατορθώναμε θαυμαστά πράγματα.

Ο σπόρος του διχασμού που φυτεύτηκε στις κοινωνίες των ανθρώπων, με σκοπό φυσικά την εξουσία και το κέρδος είναι η αληθινή κόλαση. Ζούμε ήδη στη κόλαση. Αυτό που θα έπρεπε να αγωνιζόμαστε να κατακτήσουμε είναι ο επιγειος παράδεισός μας. Και τότε κάθε Θεός θα ήταν περήφανος για εμάς.

synithisypoptos.gr

Use Facebook to Comment on this Post

Related posts

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *