«Αν ήμουν στη θέση σου»

«Δεν έχουν ανάγκη τα ζώα. Κι εγώ που έχω τόσα χρόνια τον κουμπάρο μου κτηνίατρο, μου το ‘χει πει. Τα ζώα δεν είναι σαν εμάς. Δε νιώθουν. Εμείς τα προσωποποιούμε.»

Προ εβδομάδος, λόγω επιδιορθωτικών εργασιών στο σπίτι, αναγκαστήκαμε να κρατάμε το σκύλο περιορισμένο σε έναν περιφραγμένο χώρο στον κήπο (όσο περίπου ένα μεγάλο υπνοδωμάτιο) αρκετές ώρες την ημέρα. Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι ασυνήθιστο όταν δεν έχεις φετίχ να στέλνεις μπογιατζήδες στον Ευαγγελισμό για αντιλυσσικό. Δεν είναι όμως και η καλύτερη μουσική υπόκρουση για την ημέρα σου, να ακούς το κατοικίδιό σου να κλαίει.

Το παραπάνω χωρίο σε εισαγωγικά, περικλείει την απάντηση μιας οικογενειακής φίλης σ’ αυτή μου τη δήλωση. Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή είναι μία άποψη που δεν είχα σκεφτεί. Σίγουρα εκ πρώτης ακρόασης φαίνεται σαν μια τρομερά αναίσθητη και σκληρή γνώμη, που δεν ταιριάζει σε φιλόζωο άνθρωπο. Το θέμα όμως δεν είναι η φιλοζωία σ’ αυτή την περίπτωση, αλλά η προσωποποίηση.

Σας έχει τύχει ποτέ να προσπαθείτε να βοηθήσετε ένα κοντινό σας πρόσωπο να ξεπεράσει ένα πρόβλημα στη ζωή του, και να αισθάνεστε ότι κάνετε μια τρύπα στο νερό; Ή να πασχίζετε να λύσετε μια διαφωνία και να ξαναγυρνάτε συνεχώς στο: «μα γιατί δεν καταλαβαίνει; Γιατί δε μπαίνει και λίγο στη θέση μου;».

Ισχύει αυτό που λένε, ότι αν δε ζήσουμε ένα γεγονός, δε μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως τους ανθρώπους που το βίωσαν. Αρκετά παρομοίως με το ότι δεν ξέρουμε πώς αισθάνεται ένα σκυλί δεμένο. Μπορεί να υποφέρει, μπορεί όμως και να αδιαφορεί. Η αλήθεια ωστόσο, πιθανότατα κρύβεται κάπου ενδιάμεσα.

Επειδή εμείς αντιμετωπίζουμε μία κατάσταση με ένα συγκεκριμένο τρόπο, δεν σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι δρουν έτσι, γιατί απλούστατα δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το πόσο υποστηρικτικοί είμαστε, ούτε με το πόσο αποτελεσματικά χειριζόμαστε τα περιστατικά στη ζωή μας.

Πόσες φορές έχουμε αισθανθεί άχρηστοι, ή και ανόητοι, όντας ανίκανοι να «διορθώσουμε» λάθη άλλων; Αυτό που δε μας περνάει απ’ το μυαλό, είναι ότι για εκείνους μπορεί να μη συνιστούν καν λάθη. Πόσες φορές έχουμε ζητήσει συγνώμη για τη συμπεριφορά άλλου, ενώ πραγματικά δε φέρουμε καμία απολύτως ευθύνη γι αυτήν;

Μήπως αυτό που θα έπρεπε να μας προβληματίζει είναι οι δικές μας υποθέσεις; Μήπως όλη αυτή η συμπεριφορά της «αδελφής του ελέους» οφείλεται στο γεγονός ότι η δική μας ζωή είναι «μαλλιά κουβάρια»;

Και στο κάτω- κάτω της γραφής, επειδή θεωρούμε τους εαυτούς μας νοήμονα όντα, δε σημαίνει ότι έχουμε το δικαίωμα να επικρίνουμε ή να κατακρίνουμε, και να προσπαθούμε να επηρεάσουμε το πώς διαχειρίζεται ο καθένας τις υποθέσεις του. Όσο οικείοι ή άγνωστοι κι αν μας είναι, όσο κι αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να τους βοηθήσουμε.

Αν ήμαστε στη θέση τους, θα κάναμε αυτό, αν είχαμε το «θέμα» τους, θα λέγαμε εκείνο. Και αν η γιαγιά μου είχε ρόδες, θα ήταν πατίνι.

post4life.gr

Use Facebook to Comment on this Post

Related posts

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *