ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΦΤΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕ ΑΛΛΟ ΟΝΟΜΑ…

ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ;

Γράφει: Ο Νίκος Μπογιόπουλος

Σκίτσο Christos Papanikos

  Είναι δικαίωμα του οποιουδήποτε να αποδέχεται ότι το κρέας είναι ψάρι ανάλογα με το ποιος καλόγερος το βαφτίζει.
Αλλά είναι και δικό μας δικαίωμα (και υποχρέωσή μας) να επιμένουμε ότι το κρέας είναι κρέας. Ακόμα κι αν το βαφτίζουν «ψάρι» ο Πατριάρχης, ο Πάπας και ο Βούδας μαζί.
 
 Εξηγούμαστε:
Είναι άλλο πράγμα η «διαγραφή» (σσ: πολλώ δε μάλλον η πλήρης διαγραφή) του χρέους, είναι άλλο το λεγόμενο «κούρεμα» του χρέους και είναι άλλο πράγμα η «επιμήκυνση» του χρέους.
 
Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι ξεκάθαρο ότι επιλέγει να κινηθεί στη γραμμή της «επιμήκυνσης» του χρέους, όπως προκύπτει τόσο από τις δηλώσεις του κ.Βαρουφάκη (στους «Financial Times») όσο και του κ.Τσακαλώτου (στο «Mega»).
    Η απόσταση που χωρίζει τη θέση αυτή από τον κυρίαρχο προεκλογικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανής. Και λέμε «κυρίαρχο» γιατί είναι αλήθεια ότι τροχιοδεικτικές βολές της μετεκλογικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ είχαν υπάρξει και προεκλογικά.
 
 Χαρακτηριστικότερη όλων η συνέντευξη που είχε δώσει το περασμένο φθινόπωρο ο κ.Δραγασάκης (στη «Real News»), ο οποίος ερωτηθείς αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα επέμενε στις αρχικές του θέσεις για το χρέος εφόσον γινόταν κυβέρνηση, απαντούσε: «…αντί για κούρεμα μπορεί να υπάρξει “απόσυρση” του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, δηλαδή ένα μέρος του χρέους να αποσυρθεί από τις αγορές ή τους φορείς που το κατέχουν σήμερα και να κρατηθεί “παγωμένο” στα πλαίσια της ΕΚΤ. Η εν λόγω πρόταση έχει διατυπωθεί από πολλούς ευρωπαίους οικονομολόγους και επιστημονικά Ιδρύματα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την θέση που διατύπωσαν οι γνωστοί οικονομολόγοι Πιέρ Παρί και Σαρλ Βιπλόζ».
 
 Πράγματι, η σημερινή θέση του ΣΥΡΙΖΑ, που μένει βέβαια να διατυπωθεί στην ολότητά της, μοιάζει πολύ με εκείνη των Παρί – Βιπλόζ. Τι προτείνουν, όμως, οι δυο οικονομολόγοι;

 Για να μη χαθούμε σε τεχνικές λεπτομέρειες (το σύνολο της πρότασής τους εδώ ), εκείνο που εισηγούνται είναι ουσιαστικά η μετάθεση της αποπληρωμής ενός μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους της Ευρωζώνης και αντίστοιχα των κρατών μελών της (ακόμα και του 50% του συνόλου του) στο απώτερο μέλλον. Η εξόφληση θα γίνει, φυσικά, με τόκο.
 
 Όπως και οι ίδιοι παραδέχονται, η θέση τους αυτή δεν έχει τίποτα το «αριστερό» και τίποτα το «ριζοσπαστικό». Εντάσσεται στη γνώριμη για την παγκόσμια ολιγαρχία τακτική να προχωρά σε αναδιαρθρώσεις και επαναδιαπραγματεύσεις χρεών ώστε να εξασφαλίσει τα τοκογλυφικά κέρδη της.
 
 Πώς θα εξασφαλίσει η παγκόσμια ολιγαρχία τα τοκογλυφικά κέρδη της;

α) Μα με το να «επιβάλλουμε – όπως ομολογούν οι κύριοι Παρί και Βιπλόζ – τις    αναπότρεπτες ζημιές (σσ: της επιμήκυνσης) στους μελλοντικούς φορολογούμενους».

β) Αποδεχόμενοι, όπως προσθέτουν, ακριβώς αυτό: «Οι μελλοντικοί φορολογούμενοι θα  πληρώσουν τα τωρινά χρέη».

 γ) Επιβάλλοντας στα κράτη και στους λαούς που θα ενταχθούν σε μια τέτοια ρύθμιση «τις  αρχές της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας»
   
ΔΕΙΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ
    

Use Facebook to Comment on this Post

Related posts

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *